# APBA Kısa Özet

This single-center randomized controlled trial compared the efficacy of indocyanine green (ICG) fluorescence versus patent blue V (PBV) dye for sentinel lymph node biopsy (SLNB) in patients with early-stage, node-negative breast cancer. A total of 40 patients were enrolled and equally divided into two groups: ICG (n = 20) and PBV (n = 20). The primary outcome was sentinel lymph node identification rate (SLN IR). ICG achieved a 100% SLN IR (20/20), which was significantly higher than the 75% IR achieved with PBV (15/20, p = 0.047). Secondary outcomes revealed that ICG was associated with a significantly shorter median detection time (14.5 minutes) compared to PBV (24.0 minutes, p < 0.001). Additionally, ICG retrieval of sentinel nodes was superior, with an average of 2.3 nodes per patient versus 1.6 for PBV (p = 0.02). In terms of diagnostic accuracy, ICG demonstrated 100% sensitivity, 100% specificity, 100% negative predictive value (NPV), and an overall 0% false-negative rate (FNR). Conversely, PBV exhibited 75% sensitivity, 75% specificity, 75% NPV, and a 25% FNR. Safety profiling showed that ICG was well-tolerated with no reported adverse events, whereas PBV was associated with skin discoloration in 75% of patients and one (5%) allergic reaction.

# Çalışma neyi araştırdı?

The study aimed to evaluate and compare the performance of ICG fluorescence as a standalone tracer against the traditional blue dye (PBV) in the context of sentinel lymph node biopsy for early breast cancer. Specifically, it sought to determine whether ICG could achieve a higher SLN identification rate, reduce detection time, increase the number of SLNs retrieved, maintain or improve diagnostic accuracy (sensitivity, specificity, NPV), and offer a safer profile with fewer adverse events. The research was particularly interested in the feasibility of using ICG as a standalone tracer in settings where radioisotope mapping may not be available.

# Yöntem

  • Çalışma Tasarımı: Tek merkezli, prospektif, randomize kontrollü deneme.
  • Örneklem ve Gruplama: 40 erken evre, nodus-negatif meme kanseri hastası enrolled. Hastalar ICG (n = 20) veya PBV (n = 20) gruplarına rastgele atandı.
  • Tracer Enjeksiyonu: İlgili tracer (ICG veya PBV), tümör çevresine intraoperatif olarak enjekte edildi.
  • Görüntüleme Yöntemi: ICG için floresan görüntüleme sistemi ve PBV için klasik görsel gözlem kullanıldı.
  • Referans Standardı: Tüm hastalarda tamamlayıcı seviye I‑II aksiller lenf nodu diseksiyonu (ALND) yapıldı; bu, sentinel nodların patolojik doğruluğunu değerlendirmek için altın standart olarak kabul edildi.
  • Ana ve İkincil Sonuç Ölçütler:
  • Ana Sonuç: Sentinel lenf nodu tanımlama oranı (SLN IR).
  • İkincil Sonuçlar: Tespit süresi (dakika), alınan sentinel nod sayısı, yanlış negatif oranı (FNR), duyarlılık, özgüllük, negatif öngörü değeri (NPV) ve advers olaylar.
  • İstatistiksel Analiz: Gruplar arası karşılaştırmalar için ki-kare testi ve iki örneklem için Mann‑Whitney U testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık p < 0.05 olarak kabul edildi.

# Temel bulgular

  • Tanımlama oranı (SLN IR): ICG %100 (20/20), PBV %75 (15/20) (p = 0.047).
  • Tespit Süresi: ICG median 14.5 dk, PBV median 24.0 dk (p < 0.001).
  • Alınan Sentinel Nod Sayısı: ICG ortalama 2.3 nod, PBV ortalama 1.6 nod (p = 0.02).
  • Tanısal Performans: ICG %100 duyarlılık, %100 özgüllük, %100 NPV, %0 FNR; PBV %75 duyarlılık, %75 özgüllük, %75 NPV, %25 FNR.
  • Güvenlik (Advers Olaylar): ICG’ye ait rapor edilen bir advers olay yok; PBV %75 hastada ciltte renklenme, %5’te alerjik reaksiyon.

# Bulgular ne anlama geliyor?

ICG fluorescence demonstrated statistically superior performance compared to patent blue V dye in this RCT. The 100% SLN identification rate with ICG, contrasted with 75% for PBV, suggests that ICG may be a more reliable tracer for locating sentinel nodes. The significantly shorter detection time and higher number of nodes retrieved indicate potential operational efficiencies and improved surgical workflow. Most importantly, the 0% false-negative rate associated with ICG, compared to 25% with PBV, highlights its potential to provide more accurate axillary staging and reduce the risk of under-staging. While the safety profile of ICG is favorable, lacking the skin discoloration and allergic reactions seen with PBV, the study's findings are constrained by its single-center design and the use of completion ALND as the reference standard, which may not reflect typical clinical practice where ALND is not always performed.

# Klinik Önemi

  • Uygulama Potansiyeli: Radyotope haritalamaının mümkün olmadığı veya mavi boya temininde zorluk yaşanan klinik merkezlerde, ICG fluoresan tek başına bir tracer olarak değerlendirilebilir. Bu, özellikle kaynak sınırlı settinglerde SLNB’yi uygulayabilmeyi sağlayabilir.
  • Operasyon Verimliliği: Daha kısa tespit süresi, ameliyat süresinin kısalmasına ve potansiyel olarak hasta konforunun artmasına katkı sağlayabilir.
  • Güvenlik ve Tolerans: Alerjik reaksiyon ve cilt renklenmesi gibi yan etkilerin olmaması, özellikle alerji öyküsü olan hastalarda ICG’ın tercih edilmesini destekler.
  • Sınırlı Genelleme: Çalışma tek merkezli, örneklem sayısı 40 ve tüm hastalarda tamamlayıcı ALND yapıldığı için bulguların geniş hasta popülasyonlarına ve radyotope‑kullanılan merkezlere doğrudan uygulanması için ek kanıta ihtiyaç vardır.

# Sınırlılıklar

  • Tek merkez ve küçük örneklem: 40 hastalıkla sınırlı olması, istatistiksel güç ve dışsal geçerlilik açısından kısıtlayıcıdır; bulgular daha büyük ve çok merkezli çalışmalarda doğrulanmalıdır.
  • Radyotope Haritalama Eksikliği: Standart iki‑tracer (radyoizotop + mavi boya) protokolüyle doğrudan karşılaştırma yapılmadı; bu nedenle ICG’nin mevcut standart protokol içinde konumu tam olarak belirsiz kalıyor.
  • Tamamlayıcı ALND Kullanımı: Gerçek klinik pratiğinde sentinel nod sonuçları genellikle ALND’ye gerek kalmadan karar verilir; bu çalışma referans standardı olarak tüm hastalarda ALND yaparak potansiyel aşırı tanısal doğruluk sağlayabilir.
  • Kısa Takip ve Blinding Eksikliği: Advers olayların uzun vadeli takibi rapor edilmemiştir; additionally, cerrahların hangi tracer’ı kullandığı bilindiği için gözlem yanlılığı riski vardır.
APBA Yorumu: Bu bulgular, ICG fluoresanının sentinel lenf nodu tanımlamada yüksek bir potansiyele sahip olduğunu gösteriyor. Ancak mevcut kanıt, tek merkezli ve sınırlı bir örneklemle elde edildiği için, ICG’nin rutin klinik uygulamaya entegrasyonu öncesinde çok merkezli, daha büyük ölçekli randomize çalışmalara ihtiyaç vardır. Şu anki veriler, ICG’i yalnızca radyotope haritalama mevcut olmadığında bir alternatif olarak düşünmeyi destekler, ancak mevcut iki‑tracer protokolünün tamamen yerini alması için yeterli değildir.